Το ραντεβού με την Ιστορία

Λίγο πριν η προεκλογική καμπάνια των κομμάτων μπει σε πλήρη ισχύ πρέπει όλοι μας να αναλογιστούμε το διακύβευμα αυτών των εκλογών. Οι εκλογές αυτές ακολουθούν μια μικρή αλλά ταραχώδη περίοδο για την Ελλάδα, όπου η χώρα πέρασε από επίπονες διαπραγματεύσεις με την Ευρώπη που οδήγησαν στα capital controls, το δημοψήφισμα, το ισχυρό ΟΧΙ και την ψήφιση του 3ου Μνημονίου.

Ενώ όμως μετράμε ήδη σχεδόν δύο εβδομάδες προεκλογικής περιόδου η κατάσταση φαίνεται να είναι εντελώς ρευστή με μία απουσία μεγάλης πόλωσης για τα δύο μεγάλα κόμματα και με τους ψηφοφόρους να είναι πραγματικά σκεπτικοί για το τι θα ψηφίσουν. Το κλίμα αυτό προμηνύει μια μεγάλη αλλαγή στην μέχρι τώρα πολιτική πορεία της χώρας η οποία ουσιαστικά ξεκίνησε με την πολιτική κρίση του 2010 και έγινε εμφανής στην μεγάλη αλλαγή το 2012. Η ιστορική ευκαιρία που απλώνεται μπροστά είναι μοναδική για όποιον μπορέσει να την δει και να την εκμεταλλευτεί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ δύο παρατάξεις που στήριξαν την προεκλογική τους εκστρατεία και πολιτική τους ανέλιξη στην ρητορική του αντι- μνημονίου τελικώς αναγκάστηκαν να υιοθετήσουν ένα νέο Μνημόνιο με ακόμη πιο δυσβάστακτα μέτρα προκειμένου να μπορέσουν να επαναφέρουν προηγούμενες ισορροπίες και να αποτρέψουν μία ολοκληρωτική καταστροφή για την χώρα.

Το διαπραγματευτικό αποτέλεσμα σίγουρα δεν ήταν το επιθυμητό για την κυβέρνηση. Επίσης, σε καμία περίπτωση δεν ήταν επιθυμητό από τον λαό. Αλλά σίγουρα αποτέλεσε μία ισχυρή σύγκρουση με την πραγματικότητα και τον πολιτικό ρεαλισμό. Ο κ. Τσίπρας έδειξε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή να αντισταθμίζει το κόστος με το όφελος για την χώρα και να αλλάζει ριζικά την πορεία της διαπραγμάτευσης μακριά από τα βράχια. Βέβαια η ζημία είχε ήδη γίνει καθώς οι αντιδράσεις έγιναν πολύ αργά, επιβαρύνοντας την οικονομία.

Για σχεδόν έναν μήνα ο κ. Τσίπρας έδειξε μία άλλη πιο ηγετική φυσιογνωμία δείχνοντας να αντιλαμβάνεται το ρίσκο και τις υστεροβουλίες ορισμένων συνεργατών του αλλά κυρίως την α προετοιμασία της κυβέρνησης για τον δρόμο που είχε επιλέξει. Σε εκείνη ακριβώς την στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε μία συνειδητή επιλογή και στροφή προς το κέντρο.

Η στροφή αυτή έδειξε και έμπρακτα πλέον την χρεοκοπία του αντι-μνημονιακού αφηγήματος. Ο λαός πλέον αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ αντιλήφθηκε πως δεν είναι δυνατόν η κατάσταση να αλλάξει εάν δεν παρθούν μέτρα για την ανοικοδόμηση της χώρας. Οι λαϊκισμοί και οι εύκολες κατηγορίες είναι ένας δρόμος που δεν αποφέρει αποτέλεσμα στα κόμματα εξουσίας. Η πρακτική αυτή ενώ έχει ακολουθηθεί όλα τα προηγούμενα χρόνια από τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν απέδωσε τους ίδιους καρπούς και στα κόμματα της συγκυβέρνησης.

Η ρητορική του αντι-μνημονίου είναι ξεκάθαρα αντιπαραγωγική και φέρνει πρόσκαιρα αποτελέσματα τα οποία εξανεμίζονται την στιγμή που ένα κόμμα αναλαμβάνει την διοίκηση του κράτους. Πολλά είναι τα κόμματα της αντιπολίτευσης που προτάσσουν αντιμνημονιακές πολιτικές ανάλογα με το ιδεολογικό τους πρόσημο. Όμως, με εξαίρεση τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ τα άλλα δύο κόμματα δεν ανέλαβαν την εξουσία. Στους πρώτους το αφήγημα αυτό άντεξε μόλις έξι μήνες και αναγκάστηκαν να αλλάξουν πλεύση.

Ο κ. Τσίπρας έδειξε να κατανοεί πλέον τις ευθύνες του αλλά και να επιλέγει την ηγετική οδό και την οδό ενός κόμματος εξουσίας που δεν θα αποτελέσει απλά μια μικρή παρένθεση στην ιστορική πορεία του τόπου. Ο κ. Λαφαζάνης από την άλλη δείχνει να επιθυμεί να διατηρήσει την μη ρεαλιστική και αστήριχτη οικονομικά και πολιτικά θέση υπέρ της επιστροφής στη δραχμή. Έτσι σκοπεύει εντελώς τυχοδιωκτικά να συσπειρώσει ένα μέρος του λαού που επιθυμεί να αιθεροβατεί και να πιστεύει σε μία καλύτερη μοίρα χωρίς να εξετάζει τα αντικειμενικά στοιχεία.

Φυσικά, δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί ότι τα μνημονιακά μέτρα είναι σκληρά για τον καθένα. Όμως δεν είναι το μνημόνιο αυτό καθ’ εαυτό το οποίο φταίει. Το Μνημόνιο είναι απλώς μία συμφωνία που επικυρώνει τον δανεισμό της χώρας ώστε οι δανειστές να είναι σίγουροι ότι θα πάρουν πίσω μέρος των χρημάτων. Ο πραγματικός υπαίτιος είναι οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών που δεν έχουν τολμήσει να προχωρήσουν έστω και σε μία ουσιαστική μεταρρύθμιση που θα μπορούσε να βελτιώσει την κατάσταση της χώρας. Όσο πιο γρήγορα πραγματοποιούνταν αυτές οι μεταρρυθμίσεις τόσο πιο ήπια θα ήταν τα μέτρα του όποιου μνημονίου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ φέρει την τελική ευθύνη δεδομένης της διαπραγμάτευσης που έκανε με λάθος στρατηγική και δυσκαμψία στις δυσκολίες που παρουσιάζονταν. Η χρονοτριβή οδήγησε την χώρα στην κατάσταση του Ιουλίου και στην τελικώς άνευ όρων υιοθέτηση του μνημονίου όταν η κατάσταση έφτασε στο «αμήν».

Το πως φτάσαμε ως εδώ πρέπει να το αναρωτηθούμε και θα πρέπει να είναι ένα από τα βασικά ερωτήματα για τις προσεχείς εκλογές. Ο βασικός υπαίτιος όλων αυτών των δεινών δεν είναι άλλος από τον επιτηδευμένο λαϊκισμό και την δημαγωγία που κυρίως χαρακτηρίζει αδύναμους ηγέτες. Η ασύδοτη και αστήριχτη παροχολογία, οι υποσχέσεις που στερούνταν ρεαλισμού αλλά και η αδύναμη έως ανύπαρκτη αξιολόγηση των δυνατοτήτων, των δυνάμεων και των αδυναμιών της χώρας μας οδήγησαν στο χείλος της καταστροφής.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ γνώριζαν από την αρχή ότι οι υποσχέσεις τους είναι αστήρικτες ενώ στη διαπραγμάτευση, πέρα από την απειρία στερούνταν και συγκεκριμένου στρατηγικού πλάνου, στόχευσης και προσεκτικής ανάλυσης του περιβάλλοντος.
Ωστόσο, υπάρχει μία ακόμα ελπίδα. Να μάθαμε όλοι από τα λάθη που έγιναν. Ο λαός από την πλευρά του να κατανοήσει πως το πρόβλημα δεν είναι στα μνημόνια, που αποτελούν μία απλή πράξη επικύρωσης των συμφωνηθέντων, ούτε σε κινήματα του τύπου « ΔΕΝ πληρώνω». Η λύση βρίσκεται στην σοβαρότητα και στην ρεαλιστική και ουσιαστική εκμετάλλευση των δυνάμεων της χώρας ώστε να μπορέσουμε να προχωρήσουμε σε μεταρρυθμίσεις που θα αναδιοργανώσουν το κράτος και θα βελτιώσουν την οικονομία.

Μακριά από τις λαϊκίστικές σειρήνες, η επόμενη κυβέρνηση με την ανοχή της μείζονος αντιπολίτευσης και την σύμπλευση του λαού μπορεί να καταφέρει να οδηγήσει την χώρα σε καλύτερες μέρες. Με ενότητα αυστηρή αλλά δίκαιη και ουσιαστική κριτική στις πράξεις και τις παραλήψεις της κυβέρνησης μπορεί να επιτευχθεί η ανοικοδόμηση της οικονομίας και του κράτους που είναι απαραίτητη.

Έτσι θα μπορέσει να αντιμετωπιστεί το εξωτερικό περιβάλλον, οι δανειστές και οι κερδοσκόποι με κύρος κυρίαρχου κράτους που δεν θα βασίζεται σε πήλινα πόδια και ανεδαφικές προκλήσεις. Το κυρίαρχο κράτος θα πρέπει να λειτουργεί, όμως, πρώτα απ’ όλα ως κράτος.

Οι «Λαφαζάνιδες» είναι η αρνητική εικόνα και η οπισθοδρόμηση. Επιμένουν σε χίμαιρες και στοχεύουν εντελώς καιροσκοπικά και τυχοδιωκτικά στην ψήφο αυτών που είναι γενικώς δυσαρεστημένοι με όλους και με όλα. Δεν υπάρχει πολιτικό πρόγραμμα και ρεαλιστική πρόταση. Το μόνο που προτείνουν είναι παλαιά μεγαλεία που δεν έχουν καμία δυνατότητα να σταθούν και να υλοποιηθούν στην παρούσα πολιτική και οικονομική πραγματικότητα. Εντελώς δημαγωγικά και χωρίς σοβαρό πλάνο επιχειρούν να διεκδικήσουν την αγανακτισμένη ψήφο του λαού συνεχίζοντας τις αβάσιμες υποσχέσεις που μας έφεραν μέχρι εδώ.

Σε αυτές τις κρίσιμες εκλογές αρθρώνεται λοιπόν μία ιστορική συγκυρία που μπορεί να βάλει ένα μόνιμο τέλος στην πολιτική κρίση του τόπου που θα αποτελέσει την αρχή για την επίλυση της οικονομικής. Αυτή είναι το τέλος του λαϊκισμού της μεταπολίτευσης και η τελική ταφόπλακα σε μία περίοδο που μας οδήγησε ως εδώ.

Αυτό μπορεί να γίνει μόνον εφόσον καταπολεμηθεί ο λαϊκισμός από τον ίδιο τον λαό και μπορέσουν όλοι να αποδεχτούν την πραγματικότητα και να σχεδιάσουν εντός αυτής για την βελτίωση της κατάστασης. Και φυσικά, επαφίεται στον πολιτικό ηγέτη που θα μπορέσει να αντιληφθεί σωστά το διακύβευμα και να το εκμεταλλευτεί προς την σωστή κατεύθυνση.

Α.Ν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s