Economist: Γιατί ο ΟΗΕ δεν πληρώνει τους ασκούμενούς του

Η περίπτωση της άμισθης πρακτικής του David Hude που έμενε σε σκηνή στη Γενεύη αμαυρώνει την εικόνα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Ο μη αμοιβόμενος 22χρονος νεαρός από τη Νέα Ζηλανδία έστησε μια σκηνή στις όχθες της Λίμνης της Γενεύης, καθώς δε μπορούσε να καλύψει το υπερβολικό κόστος του ενοικίου στην ελβετική πόλη. Η περίπτωσή του κ. Hyde προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων αλλά και την υποστήριξη των συναδέλφων του, με ένα μεγάλο αριθμό ασκούμενων στη Γενεύη να αφήνει το πόστο του στις 14 Αυγούστου για να διαδηλώσει υπέρ του. Την ίδια μέρα, οι ομάδες για τα δικαιώματα των ασκούμενων συνέταξαν επιστολή προς το Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού, Ban Ki-moon, υποστηρίζοντας ότι η τακτική της μη αμοιβόμενης πρακτικής αντιτίθεται στο άρθρο 23 της Παγκόσμιας Διακύρηξης του ίδιου του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα («Κάθε εργαζόμενος έχει δικαίωμα δίκαιης και ικανοποιητικής αμοιβής, που να εξασφαλίζει σε αυτόν και την οικογένειά του συνθήκες ζωής αντάξιες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας».) Γιατί, λοιπόν, ο Οργανισμός δεν αμοίβει τους ασκούμενούς του;

Ο ΟΗΕ υποστηρίζει, φυσικά, ότι επιθυμεί να πληρώνει τους ασκούμενους που εργάζονται εντός του Οργανισμού, αλλά η απόφαση του 1997 περί της μη καταβολής μισθού σε όσους δεν ανήκουν στο προσωπικό του «δένει τα χέρια». Επιπλέον, το καθεστώς της άμισθης άσκησης ισχύει εδώ και δεκαετίες, θυμάται ένας ανώτερος σύμβουλος από τη δική του άσκηση που ολοκληρώθηκε το 1970. Η συγκεκριμένη απόφαση, ουσιαστικά, αναγνώρισε μια παλιά και ad hoc τακτική. Από τον καιρό της απόφασης, όμως, ο αριθμός των ασκούμενων έχει εκσφενδονιστεί από τους 131, το 1996, στους 4018, το 2014. Οι υπηρεσίες του ΟΗΕ, μη έχοντας τη δυνατότητα να αυξήσουν τον προϋπολογισμό και να προσλάβουν καινούριο προσωπικό, στρέφονται προς την εναλλακτική λύση των νέων αποφοίτων που δέχονται να εργαστούν χωρίς αμοιβή από δύο ως έξι μήνες. Παρόλο που οι ασκούμενοι αντιδρούν, επωφελούνται από άποψη γνωριμιών, εμπειρίας, τον «υψηλό σκοπό» του να εργάζεσαι για τον ΟΗΕ αλλά και από το ίδιο το «όνομα» του Οργανισμού στο βιογραφικό τους.

Αν ο ΟΗΕ επιθυμούσε να πληρώσει τους ασκούμενους που εργάζονται γι αυτόν, θα δυσκολευόταν να βρει τους απαραίτητους πόρους. Η αμοιβή 4000 εργαζομένων θα κόστιζε έως 13 εκ. Ευρώ (14,5 εκ. δολάρια) το χρόνο, τη στιγμή που ο Οργανισμός κάνει περικοπές στο προσωπικό του εξ αιτίας της μείωσης του προυπολογισμού του. Το γεγονός, επίσης, ότι η Αμερική χρωστάει 1.3 δις δολάρια σε ανεξόφλητες οφειλές δε βοηθά. Η εναντίωση των υπαλλήλων και των ενώσεών τους είναι κι αυτή ένα πρόβλήμα. Υπάρχει κι ο φόβος ότι οι έμμισθες πρακτικές θα αποτελέσουν το μέσο για την πρόσληψη προσωπικού από την πίσω πόρτα και ότι θα αυξήσουν τον ανταγωνισμό για τις πολυπόθητες αυτές θέσεις. Κάποιοι άλλοι φοβούνται ότι ένα σύστημα έμμισθων πρακτικών θα είναι επιρρεπές στο «νεποτισμό», αφού οι ασκούμενοι περνούν από μία πιο χαλαρή και λιγότερο διάφανη διαδικασία επιλογής σε σχέση με αυτή για το μόνιμο προσωπικό που ορίζεται από Χάρτη του ΟΗΕ.

‘Ένα επιπλέον εμπόδιο είναι ο γεωγραφικός παράγοντας σε σχέση με την επιλογή του προσωπικού. Τα κράτη που ανήκουν στον Οργανισμό θέλουν να αυξήσουν την επιρροή τους αυξάνοντας τον αριθμό των εργαζομένων που προέρχονται από αυτά και ασκούν veto ως προς το γεωγραφικό παράγοντα. Αρκετές αναπτυσσόμενες χώρες αντιδρούν στο να πληρώνουν ασκούμενους που προέρχονται δυσανάλογα από τις πιο πλούσιες χώρες, καθώς διαιωνίζεται αυτή η μη δίκαιη τακτική, αντί να περιορίζεται (οι αναπτυγμένες χώρες κατείχαν το 61% των ασκούμενων, ενώ αποτελούν το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού). Για να ρυθμιστεί αυτή η κατάσταση, θα προτείνουν πιθανότατα ένα σύστημα ποσοστόσεων ως προς την επιλογή των ασκούμενων, στο οποίο και θα εναντιωθούν οι αναπτυγμένες χώρες.

Ο ΟΗΕ μπορεί να φαίνεται ότι οφελείται από την τακτική των άμισθων πρακτικών, αλλά, στην πραγματικότητα, υποφέρει. Τα ανώτερα στελέχη έχουν εντοπίσει το πρόβλημα της έλλειψης νέων ταλέντων τα οποία επιλέγουν φορείς που αμείβουν ή και δε μπορούν να καλύψουν το ακριβό κόστος ζωής της Γενεύης και της Νέας Υόρκης. Οι ασκούμενοι που μπορούν να ανταποκριθούν, κυρίως οι εύποροι ντόπιοι, δεν ευνοούν το πολυπολιτισμικό περιβάλλον εργασίας που επιθυμεί να καθιερώσει εντός του ο ΟΗΕ. Πίσω στη Γενεύη, ο κ. Hyde μάζεψε τη σκηνή του και παραιτήθηκε, αφού παραδέχτηκε ότι η όλη υπόθεση αποτέλεσε μια διαμαρτυρία στο θέμα των άμισθων πρακτικών. Όσοι επιθυμούν την αλλαγή εντός του ΟΗΕ μπορούν να παρηγορηθούν από το γεγονός ότι η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας ξεκίνησε να πληρώνει τους ασκούμενούς της, μετά την περίπτωση ενός εξ αυτών που βρέθηκε να μένει στο υπόγειο του γραφείου, πριν από μία δεκαετία. Όσοι, τώρα, αναζητούν έμμισθες πρακτικές μπορούν να στραφούν σε άλλους οργανισμούς «εκεί έξω» που αμοίβουν τους ασκούμενούς τους (συμπεριλαμβανομένου και του Economist).

Πηγή: The Economist

Μετάφραση – Επιμέλεια: Γιώτα Μπουγά

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s