Ο Τρίτος Δρόμος: Μία απότίμηση του τι έγινε (και τι όχι) τις τελευταίες μέρες

Η Συμφωνία με τους εταίρους έκλεισε. Η λογική και ο ρεαλισμός φαίνεται να επικράτησε στο τέλος και αποφεύχθηκαν τα χειρότερα. Όμως στο στόμα μένει μία πικρή γεύση, και μία συγκρατημένη χαρά για τα όσα τελικά επιτεύχθηκαν και τα όσα αποφεύχθηκαν. Έπρεπε όντως να φτάσουμε μέχρι εδώ για να καταλάβουμε ότι οι Ευρωπαίοι θέλουν αυστηρά μέτρα λιτότητας ή θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί εάν η Κυβέρνηση από την αρχή χρησιμοποιούσε μία πιο ευέλικτη και ρεαλιστική στρατηγική αποφεύγοντας τις απειλές των σκληροπυρηνικών εσωκομματικών της αντιπάλων;

Εάν ισχύει το πρώτο τότε η ιδεολογία της Αριστεράς ηττήθηκε κατά κράτος. Εάν ισχύει το δεύτερο τότε δείχνει πως οι απειλές και η αυτοκτονική πολιτική δεν μπορούν να αποτελέσουν αποτελεσματικά εργαλεία άσκησης πίεσης στην Ευρώπη και το διεθνές σύστημα και ως εκ τούτου δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως διαπραγματευτικά όπλα.

Η άποψη του γράφοντος είναι πως «λογική» και «ρεαλισμός» δεν σημαίνει αποδοχή ενός επαχθούς προγράμματος. Αλλά το ότι αυτό θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί εάν η Κυβέρνηση είχε δει από την αρχή τα πράγματα με ρεαλισμό, σύνεση και στρατηγική και προχωρούσε βάση οργανωμένου ρεαλιστικού σχεδίου διαπραγμάτευσης.

Υπάρχουν όμως πολλά θετικά στοιχεία που βγήκαν από την τελευταία περιπέτεια. Πρώτον και σημαντικότερο, ο σεβασμός και η δημοκρατικότητα με την οποία αντιμετωπίστηκε η όλη κατάσταση όσο δύσκολη και αν ήταν. Στο δημοψήφισμα τα αποτελέσματα έγιναν σεβαστά από όλους και οι προεκλογικοί τόνοι έπεσαν. Σε άλλες εποχές που δεν απέχουν και πολύ χρονικά, υπό την πίεση των καταστάσεων και των διακυβευμάτων δεν θα ήταν περίεργη η επιδίωξη πραξικοπήματος. Αυτό και μόνο δείχνει ότι η δημοκρατία επιτέλους στερεώθηκε σε καλά θεμέλια και οι σύγχρονες γενεές δεν σκέπτονται σε αυτή τη κατεύθυνση.

Δεύτερον, τα ψύχραιμα και λογικά μυαλά της Αριστεράς κατανόησαν πως η στρατηγική των εκβιασμών, απειλών και αυτοκτονικών τάσεων δεν μπορούν να είναι αποτελεσματικά στην Ευρώπη. Μόνο τα επιχειρήματα, νομικά, ηθικά κλπ., η καλά οργανωμένη στρατηγική, και η αξιοποίηση του διπλωματικού και πολιτικού κεφαλαίου της χώρας μπορούν να φέρουν αποτέλεσμα.

Τρίτον, ότι η εθνική ενότητα και ο ουσιαστικός διάλογος ανάμεσα στις κομματικές δυνάμεις σε έκτακτες καταστάσεις όπως είναι η περίοδος που διανύουμε από το 2010 φέρνει περισσότερα αποτελέσματα από όσα ο διχασμός, η πόλωση και εξυπηρέτηση μικροκομματικών συμφερόντων.

Μέχρι τώρα έχουμε δοκιμάσει δύο δρόμους: Ο πρώτος δρόμος ήταν αυτός του «Yes Man» ή «Ναι σε όλα» των προηγούμενων κυβερνήσεων. Ο δεύτερος ήταν ακριβώς το άλλο άκρο, αυτό του «Όχι σε όλα» και της εκβιαστικής αντίδρασης με αυτοκτονικές τάσεις. Κανένας από τους δύο δρόμους δεν δούλεψε όπως θέλαμε. Όλα αυτά έγιναν γιατί θέλαμε να αποφύγουμε ένα στενό και δυσεύρετο δρομάκι, αυτό της σκληρής δουλειάς, της οργάνωσης του κράτους, της διόρθωσης των «κακώς κειμένων» και της αναδόμησης. Οι δύο δρόμοι δεν απέδωσαν. Καιρός να δοκιμάσουμε αυτό που φοβόμασταν και αποφεύγαμε. Καιρός να σηκώσουμε τα μανίκια και να δουλέψουμε και αυτή τη φορά να πετύχουμε. Όχι για τους Ευρωπαίους, ούτε για την δόση, αλλά για εμάς, για τα παιδιά μας.

Α. Ν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s