Η μεγάλη αυταπάτη των Εργοδοτών

Την δυσκολία να βρουν ανθρώπους με ταλέντο υποστηρίζουν μάνατζερ ανά τον κόσμο σύμφωνα με έκθεση της εταιρίας παροχής υπηρεσιών ανθρώπινου δυναμικού Manpower που παρουσιάζει το αμερικανικό δίκτυο CNBC.

Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, παρά τη δύσκολη οικονομική κατάσταση της χώρας και το υψηλό ποσοστό ανεργίας, το ποσοστό των εργοδοτών που δήλωσε ότι δυσκολεύεται να βρει τον κατάλληλο εργαζόμενο ανέρχεται στο 59%.
Οι συνηθέστεροι λόγοι που επικαλούνται οι εργοδότες είναι ο χαμηλός αριθμός των υποψηφίων (35% των συμμετεχόντων) και η έλλειψη τεχνικής επάρκειας (34% των συμμετεχόντων) και η έλλειψη εργασιακής εμπειρίας, που επηρεάζει το 22% των εργοδοτών. Τα ποσοστά αυτά είναι εμφανώς μικρότερα σε σχέση με την Ιαπωνία (83%) και κάποιες άλλες χώρες. Ωστόσο, είναι αρκετά αυξημένα για τα ελληνικά δεδομένα.

Το πρόβλημα είναι πως αυτό δεν μπορεί παρά να απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Η οικονομική κρίση έχει φέρει προβλήματα στην προσφορά εργασίας ενώ έχει αυξήσει κατά πολύ την ζήτηση. Υπάρχει μεγάλη προσφορά νέων επαγγελαμιτιών διφόρων επιπέδων τόσο σε ικανότητες όσο και σε εκπαιδευτικό επίπεδο.

Τα Πανεπιστήμια στην Ελλάδα προσφέρουν υψηλού επιπέδου γνώση για όποιον επιθυμεί να την πάρει. Η γνώση που προσφέρεται σε θεωρητικό επίπεδο βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στα διεθνή πρότυπα ενώ πολλές φορές ακόμα και σε προπτυχιακό επίπεδο οι σπουδές ξεπερνούν και αυτές των μεταπτυχιακών στο εξωτερικό. Πολλοί είναι οι φοιτητές οι οποίοι με χαρά το διαπιστώνουν ότι βρίσκονται πολύ μπροστά σε σχέση με τους άλλους ξένους συμφοιτητές τους.

Επιπλέον, δεν είναι λίγα τα πανεπιστήμια τα οποία προσπαθούν να εμπλουτίσουν τα προγράμματά τους και να τα φέρουν κοντά στις πρακτικές απαιτήσεις της αγοράς εργασίας. Πέρα όμως από αυτό δεν είναι δυνατόν μία θεωρητική εκπαίδευση όσο κοντά στην αντικειμενική πραγματικότητα και αν είναι να δώσει τα απαραίτητα εξεζητημένα προσόντα στον καθένα για την εκάστοτε θέση εργασίας.

Κατά συνέπεια το πρόβλημα έγκειται στις επιχειρήσεις που αφενός έχουν σταματήσει να εκπαιδεύουν προσωπικό στις συγκεκριμένες απαιτήσεις τους και επιζητούν έτοιμους επαγγελματίες που θα αποδώσουν από την ίδια μέρα της πρόσληψης. Την ίδια στιγμή, οι τρόποι επιλογής των υποψηφίων δεν είναι και οι πιο αποδοτικοί. Ο περιορισμένος χρόνος που αφιερώνουν οι επιχειρήσεις στην εύρεση του κατάλληλου υποψηφίου έχει ως αποτέλεσμα την προχειρότητα της διαδικασίας. Επίσης, πολλές επιχειρήσεις δεν διαθέτουν και δεν τους ενδιαφέρει να διαθέτουν επαγγελματισμό στην διαδικασία ελέγχου των αιτήσεων και των υποψηφίων.

Οι ηλεκτρονικές πλατφόρμες από την άλλη, μπορεί να προσφέρουν κάποια ευκολία για ενα πρώτο πέρασμα των βιογραφικών αλλά δεν μπορούν να παρέχουν πάντοτε αντικειμενικότητα και αξιοπιστία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αποκλείονται άτομα που ενδεχομένως να ήταν κατάλληλα για την θέση. Η αυτοματοποιημένη βάση δεδομένων δεν μπορεί να κρίνει συγκεκριμένες ικανότητες ή ταλέντα.

Ένα άλλο πρόβλημα αποτελεί το «μέσον». Οι μη ανεξάρτητες και καλά οργανωμένες αναζητήσεις προσωπικού δεν οδηγούν στο να βρεθούν οι κατάλληλοι υποψήφιοι. Ειδικά στην Ελλάδα όταν η γνωριμία είναι πιο σημαντική από την εμπειρία αυτό οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο από την μία με υποψηφίους που δεν δίνουν τόση σημασία στην γνώση και από την άλλη από εργοδότες που θα προτιμήσουν τον γνωστό και υποτίθεται «έμπιστο», από τον πιο ικανό και ταλαντούχο για την θέση. Αυτό έχει ως κατάληξη να απασχολούνται άνθρωποι ξένοι με το αντικείμενο της εταιρίας και να μένουν εκτός, άνθρωποι που είναι «φτιαγμένοι» για την θέση. Η λογική του «η δουλειά μαθαίνεται στην πράξη» δεν ταιριάζει στον σκληρό ανταγωνισμό των ημερών μας. Πολλές φορές άλλωστε η επιλογή των υποψηφίων γίνεται από έναν μικρό κύκλο γνωστών που είναι φυσιολογικό να μην έχουν όλοι αυτοί τα προσώντα που χρειάζονται για την θέση.

Ο ερασιτεχνισμός, κατά βάση, με τον οποίο οι επιχειρηματίες και εργοδότες αντιμετωπίζουν την διαδικασία αξιολόγησης των υποψηφίων αλλά και την διαδικασία προσλήψεων. Στην Ελλάδα ειδικά υπάρχουν πολλά ταλέντα τα οποία αναγκάζονται να φύγουν έξω διότι οι εργοδότες δεν αντιμετωπίζουν με την ίδια σοβαρότητα την δουλειά τους όσο θα την αντιμετώπιζαν οι ίδιοι οι νέοι εργαζόμενοι. Πολλοί δε εργδότες θεωρούν τους εαυτούς τόσο πετυχημένους που αρνούνται να δεχτούν νέες πρακτικές και ιδέες δίνοντας τα ηνία σε νέους οι οποίοι θα τα υλοποιήσουν.

Φυσικά η όλη πρακτική αυτή έχει ως αποτέλεσμα την κάμψη της συνολικής οικονομίας, την πτώση της παραγωγικότητας, αφού κανείς δεν επιθυμεί αυτό πάνω στο οποίο εργάζεται, και προφανώς την μείωση της αποδοτικότητας της επιχείρησης. Ο ιδιωτικός τομέας φθήνει και δεν είναι μόνο ζήτημα της οικονομίας ή της χρηματοδότησής του. Επιχειρήσεις που λειτουγούν με ξένα πρότυπα και σοβαρότητα προοδεύουν ακόμα και μέσα στην κρίση.

Η οικονομία αποτελεί ένα συλλογικό θέμα και αφορά όλους. Αν δεν προσπαθήσουν να βελτιωθούν οι ίδιοι τότε προφανώς και αυτοί που θα τους προτιμούν δεν θα είναι αυτοί που οι ίδιοι επιθυμούν.Τέλος, όλα εξαρτώνται και από τις ανάλογες οικονομικές απολαβές. Ο λαός μας λέει: Ό,τι πληρώνεις παίρνεις… και αυτό ισχύει και για τους εργοδότες.

Έτσι λοιπόν θα πρέπει οι εργοδότες αφενός να μην ψάχνουν χίμαιρες και αφετέρου να εστιάζουν περισσότερο στην επισταμένη και οργανωμένη χρονικά και επί της ουσίας αναζήτηση ταλέντων ίσως ακόμα και από τα πανεπιστήμια. Μόνο όταν οι ίδιοι και ο καθένας φυσικά δει την δουλειά του με την δέουσα σοβαρότητα αλλά και σε ρεαλιστικό επίπεδο τότε μόνο θα μπορέσουν τα πράγματα να αλλάξουν όψη στον τομέα της εργασίας.

Α. Ν.

Στοιχεία από: in.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s